Oorspronkelijke tekst van van Mariet Raedts

By | 12 juni 2019

In het memoriam van Nel Coumans, laatste Nieuwsbrief, heeft de redactie voor de leesbaarheid van het gehele artikel aanpassingen aangebracht in de tekst van nicht Mariet. Zij is hiervan niet persoonlijk door ons op de hoogte gebracht. We hadden hiervoor toestemming van onze contactpersoon. Mariet hecht waarde aan de oorspronkelijke tekst zoals zij die uitgesproken heeft. Onderstaand kunt u deze lezen.

Meteen daags na jullie verhuizing begon jij met jouw nieuwe baan. Directeur van de levensschool voor meisjes in Roermond . Daar gaf jij ook les en ging met de jonge meiden mee op kamp. Ze konden hun eigen verhaal bij jou kwijt.

Jouw volgende baan was directeur van Stichting Welzijnszorg in Heerlen, de Ruijs. Onder jouw leiding kwamen er kinderdagverblijven, dagcentra en gezinsvervangende tehuizen voor kinderen en volwassenen met een verstandelijke beperking. Jij voelde je zeer betrokken bij deze doelgroep en bij jouw werknemers. Op jouw 90e verjaardag kreeg jij van een van hen nog post waarin jouw zorgvuldigheid naar hen werd benoemd.

Een groot aantal contacten van toen zijn gedurende jouw hele leven gebleven .

Naast jouw werk studeerde jij Sociale pedagogiek M.O A en B en was heel actief binnen het COV met : beleid, mee organiseren van themaweekenden, cursussen,uitzending van mensen naar ontwikkelingslanden, bezoeken van projecten in Tanzania,Bhutan, Kameroen , Namibie, Botswana en Zambia.

Jij was een vrouw in de wereld en een vrouw van de wereld.

Door jou heb ik de ontwikkelingsproblematiek en hun landen beter leren kennen. In het C.O.V. heb ik talloze mensen ontmoet en hun verhalen gehoord , heel vaak mocht ik daar mee genieten van de enorm gezellige feesten .

Tijdens onze vakantie in Zambia vroeg de bisschop of jij onderzoek wilde doen naar de situatie van kinderen met lichamelijke en verstandelijke beperkingen. Jij leerde Engels, ging 3 jaar later met vervroegd pensioen en vertrok op jouw 64e naar Zambia. Jouw jarenlang gekoesterde wens om te werken in een ontwikkelingsland ging alsnog in vervulling. Voor het eerst in jouw leven had jij een eigen huis,bewaakt door een nachtwacht. Piet,Anneke en de kinderen woonden dicht bij. Al snel stond jij daar bekend als de witte dokter voor de mensen zonder verstand. Hier moest jij vreselijk om lachen . Jij wist maar al te goed dat deze mensen, zij het in beperktere mate, wel degelijk verstand hebben. Met een locale bewoner bezocht jij de mensen in hun hutten. Ook reed jij daar alleen rond, vaak tot diep in de duisternis. Soms waren dit heel spannende ritten.

Tijdens jouw verblijf in Zambia werd Stichting Jonathan opgericht waarvan jij na terugkeer voorzitter werd. Ook jouw activiteiten voor het COV en het kantoorwerk pakte jij weer op.

Jij had en hield veel contact met bewoners en oud bewoners van het COV.

Je bleef begaan met mensen die hulp nodig hadden .

Je was dol op kinderen.

Voor al jouw inzet voor ontwikkelingswerk kreeg jij een onderscheiding: lid in de Orde van Oranje Nassau.

in 2004 verhuisden jij , Diny, Mia, Ine ,Toos en Maurice naar het Aldegonda plantsoen. Afscheid van jullie grote huis en tuin in Cadier. Op jouw 80e kreeg jij in Nederland jouw eerste eigen voordeur en jouw eigen keuken. Aanvankelijk aten jullie nog vaak samen, vaste tijden van gezamenlijk koffiedrinken bleven. Wekelijks werd er gekaart. Jij genoot van de bloemen op jouw balkon, volgde de politiek, las vele boeken ,wandelde en toerde heel graag door het Limburgse land.

Jij genoot van bezoek dat altijd welkom was. “Je kunt ook blijven slapen”, zei je vaak. Talloze kopjes koffie heb jij ingeschonken evenals ontelbare koekjes en vlaai uit gedeeld. Een wijntje hoorde er ook vaak bij.

Bang om ooit dement te worden repeteerde jij onder andere de namen van familie en vrienden,volgde in gedachten routes door het Limburgse land en je schreef veel op.

Na jouw 87e ging het steeds minder goed met jou. Buurtzorg werd ingeschakeld. Jij hebt hen en jouw bezoek zoveel verhalen verteld over vroeger. Over jouw ouderlijk huis, jouw moeder, tante Fien, het klooster. Velen van de hier aanwezigen kunnen deze verhalen bijna zelf vertellen .

Jij raakte verknocht aan triominos. Wat hebben wij twee en vele anderen daarvan genoten. Jij speelde dit spel ook vaak alleen met een denkbeeldige tegenstander. Het verzette jouw gedachten.

Jouw geheugen werd steeds korter, jouw leven steeds kleiner en toch.

Toch deed jij ons nog versteld staan. 4,5 Jaar geleden trad jij tijdens het 25 jarige bestaansfeest van Stichting Jonathan naar voren en hield een prachtige speech. Indrukwekkend en heel ontroerend.

Jouw angsten werden te groot. Onvermijdelijk kwam 1,5 jaar geleden de opname in een verpleeghuis.

Jouw laatste jaren waren heel zwaar,toch kwamen jouw humor en jouw spitsvondigheid nog naar voren.

Als jij bezoek kreeg dan zei je altijd: “wat fijn det ze gekomen bis”.

Afgelopen dinsdag om 10 voor 12 ben jij , toch nog wat onverwachts, van ons heen gegaan.

Jij blies, precies op het moment dat pastoor Mattie een kruisje gaf op jouw voorhoofd , heel rustig jouw laatste adem uit.

Nel wij wensen jou toe dat jij in het Licht bent opgenomen.

Mariet Raedts

.

Please follow and like us:
error

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.