Nel nog eenmaal aan het woord

By | 30 mei 2019

In de afscheidsdienst van Nel Coumans liet Anneke Schoonbrood Nel nog eenmaal aan het woord. In de Nieuwsbrief over het afscheid van Nel heeft de letterduivel toegeslagen en is dit helaas niet gepubliceerd. Deze omissie hopen we zo weggewerkt te hebben.

Uit de bijdrage van Nel Coumans aan het jubileumboekje van Stichting Jonathan verschenen in 2014:

1985

In 1985 woon ik in het Centrum Ontmoeting der Volkeren (COV) en ga ik tijdens mijn vakantie naar Zambia om Anneke Veen en Piet Reijer op te zoeken. Anneke en Piet woonden bij mij in het COV, totdat ze als ontwikkelingswerkers werden uitgezonden naar Zambia, waar Piet eerst als tropenarts werkte en later als aids-coördinator. In Ibenga zag ik plotseling enkele kinderen met het syndroom van Down. Anneke en Piet vertellen me dat een aantal van deze kinderen wordt opgevangen door de zusters Franciscanessen. Vanwege mijn baan als directeur van Stichting Welzijnszorg voor verstandelijk gehandicapten in Oostelijk Zuid-Limburg wil ik hier meer van weten. Ik ga de zusters bezoeken en Piet regelt voor mij een afspraak bij bisschop Dennis de Jong. De bisschop, die zowel Zambiaanse als Nederlandse roots heeft (vandaar die Nederlandse naam), toont zich zeer begaan met het lot van mensen met een beperking en wil de situatie van deze kwetsbare groep verbeteren. Hij nodigt mij uit om in Zambia samen met Piet onderzoek te doen naar de situatie van kinderen met lichamelijke en verstandelijke beperkingen in een van de armste wijken van Ndola. Maar ik moet na mijn vakantie weer gewoon terug naar Nederland, naar mijn werk. Daar moet ik eens hard over nadenken.

1988

Drie jaar later kan in vervroegd met pensioen. Ik neem afscheid van mijn geliefde werkkring met veel lieve collega’s en zit opnieuw in het vliegtuig naar Zambia. Voortvarend start ik mijn onderzoek. Samen met Piet doe ik heel wat veldonderzoek. In iedere parochie vraag ik of ik mag vertellen over mijn onderzoek. En al gauw sta ik bekend als de ‘witte dokter voor de mensen zonder verstand’. De onderzoeksresultaten zijn zo eenduidig, dat de bisschop aan mij en het COV vraagt om een kleinschalig project op te zetten , voor kinderen met een verstandelijke beperking. Volgens mij moet dat een project worden dat dicht bij de bevolking staat; ondersteuning in en door de gemeenschap is de beste aanpak. Dit wordt de start van het Community Based Rehalibitation Project (CBR-project)

Please follow and like us:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.