ZO BEGON HET…..

In 1988 ging ik naar De Copperbelt in Zambia. Een paar jaar van tevoren bezocht ik  de familie Reijer die daar werkte in een ziekenhuis, Ik ontmoette daar de  Bisschop en toen ik hem vertelde dat ik in Nederland voor mensen met een verstandelijke beperking werkte vroeg hij mij of ik  naar zijn diocees,de Copperbelt, wilde komen en  eens kijken wat ze konden doen voor deze groep.Volgens de Bisschop verborgen de mensen de verstandelijk gehandicapte kinderen in hun huizen. Ze dachten dat het ofwel hun schuld was of  het werk van boze geesten.

Mijn belangstelling was gewekt en  eindelijk in Juli 1988 was het zover. Ik vertrok naar Ndola in de Copperbelt.  Daar werd ik hartelijk ontvangen, er was een huisje en een auto. Ik kende echter niemand, wist heg noch steg maar gelukkig veranderde dit na een paar maanden toen de familie Reijer ook in Ndola kwam werken en wonen.

Mijn grote vraag was: Waar en hoe vind ik in vredesnaam deze kinderen? Na een paar weken ontmoette ik een jongen van rond de 25 en die vertelde mij dat hij op een grote illegale compound werkte voor  zieken en gehandicapten. Ik kon met hem een paar weken meegaan. Nou dat heb ik geweten…
 De huisjes en hutten lagen dicht bij elkaar op een groot terrein. Heel veel gezinnen moesten samen doen met een kraan, bijna alle mannen waren werkeloze mijnwerkers, de wegen waren heel slecht. Maar ik heb er heel veel geleerd.  We zochten en vonden samen enkele verstandelijk gehandicapte kinderen en  via een internationale vragenlijst,  en mijn eigen ervaring kwam ik achter de geschiedenis en de grootte van de handicap van de  verstandelijk gehandicapte kinderen. Tijdens de onderzoekjes moest ik vaak wel veel geduld hebben. Als er een testje werd gedaan wilden de andere kinderen dit ook doen en dat zorgde vaak voor de nodige hilariteit. Maar juist daardoor groeide wel  een wederzijds vertrouwen.
Maandenlang ben ik, meestal  met behulp van een tolk, door de hele Copperbelt gereisd, mensen bezocht , gehandicapten getest en nagedacht wat de beste oplossing zou kunnen zijn voor deze doelgroep. In ieder geval geen internaat, want dit zou niet alleen snel vol zijn maar de band met de familie zou langzaam verdwijnen  Zowel het gezin als de omgeving moesten  we via voorlichting  ervan bewust maken dat deze kinderen hoorden bij de gemeenschap en recht hadden op hulp.

JONATHAN

Op een dag kwam ik op een lagere school voor een oriënterend gesprek en zag dat er een speciaal klasje was voor kinderen die onmogelijk het gewone onderwijs konden volgen. Daar ontmoette ik JONATHAN. Het was het eerste mongooltje wat ik in Zambia zag. Niet te geloven, hij kwam meteen naar me toe en kroop op mijn schoot.  Iedere keer als ik even langskwam moest de trom uit de kast en iedere keer wilde hij perse mee met de auto.

Twee hoofden van de stichting Welzijnszorg uit Heerlen, Han Aalders en Jet Vinken bezochten mij en gingen mee  op huisbezoek en natuurlijk ging ik met hen naar Jonathan.
 Na een jaar onderzoek ging ik naar Nederland om mijn rapport bespreken en een donor te zoeken die  het  Community Based Rehabilition project financieel  zou willen ondersteunen..

OPRICHTING STICHTING JONATHAN.

Intussen hadden Han en Jet in Nederland in October 1989 de stichting Jonathan opgericht  ter financiele ondersteuning van het CBR project.
De Stichting Jonathan had een bestuur wat grotendeels bestond uit leden van de Stichting Welzijnszorg. Ik was ongelooflijk verrast toen ik bij mijn terugkeer hoorde dat ze al veel donoren hadden
Nu na al die jaren bestaat de Stichting Jonathan nog steeds.  De bestuursleden die destijds enthousiast begonnen zijn er nog steeds met uitzondering van Henk Bouwman, die verleden jaar is overleden. Het bestuur is inmiddels wel uitgebreid met een paar mensen die met Zambia en met het projekt bekend zijn.

Jet Vinken vertrok  in 1990 met haar man Serf Krewinkel naar Zambia om het  CBR project te begeleiden en verder uit te bouwen. Het huisbezoek stond centraal en langzaam kwamen  de dagvervblijfjes.  De zorg breidde zich steeds verder uit. Uiteraard was er veel kontakt tussen Jet en het bestuur van Stichting Jonathan.
In 1996 kwamen ze terug en nu is het projekt helemaal in Zambiaanse handen.
Stichting Jonathan onderhoudt goede kontakten met de leiding  Er is in 2006 een officieel samenwerkingsovereenkomst getekend tussen het CBR Projekt en  Stichting Jonathan, waarin afspraken officieel zijn vastgesteld. Mede dank zij de  zeer goede communictiemiddelen  is er regelmatig overleg en wordt de Stichting Jonathan up to date geïnformeerd.